ผังลำดับกษัตริย์เขมร ดูง่าย

ลำดับกษัริย์เขมร ที่กล่าวถึงในบทความของบล็อค และช่วงเวลาที่ครองราชย์ (มีภาพประกอบ ๒ ช่วง)




ภาพที่ ๑ : ผังลำดับกษัตริย์เริ่มจากพระเจ้าชัยวรมันที่ ๒ จนถึงพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑

พระเจ้าชัยวรมันที่ ๒ (พ.ศ. ๑๓๔๕-๑๓๙๓) เสด็จกลับจากชวา ฟื้นฟูอาณาจักร สถาปนาลัทธิเทวราชาขึ้นในปี พ.ศ.๑๓๔๕ บนเขามเหนทรบรรพต ทรงสร้าง เมืองหลวง หริหราลัย
พระเจ้าอินทรวรมันที่ ๑ (พ.ศ.๑๔๒๒ - ๑๔๓๒)
พระเจ้ายโศวรมันที่ ๑ (พ.ศ.๑๔๓๒-๑๔๕๓) โอรสของพระเจ้าอินทรวรมัน ทรงย้ายศูนย์กลางจากหริหราลัย มาสร้างเมืองใหม่ใกล้แม่น้ำเสียมเรียบ ทรงให้นามเมืองใหม่นี้ว่า "ยโศธรปุระ" ตามพระนามของพระองค์ มีเขาพนมบาเค็งเป็นศูนย์กลาง
พระเจ้าชัยวรมันที่ ๔ (พ.ศ.๑๔๗๑-๑๔๘๔)
พระเจ้าชัยวรมันที่ ๕ (พ.ศ.๑๕๑๑-๑๕๔๔)
พระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑ (พ.ศ. ๑๕๔๕ – ๑๕๙๓) เป็นเจ้าชายจากทางบูรพาทิศ ยกทัพมาชิงบัลลังก์จากพระเจ้าชัยวีรวรมัน สถาปนาราชวงศ์ใหม่ ทรงสร้างปราสาทเขาพระวิหาร และริเริ่มการให้เสนาอำมาตย์ถวายสัตย์สาบาน ต่อมาได้สืบทอดเป็นพิธีในราชสำนักของเขมรชื่อว่า “พระพัทธประติชญา” (เป็นคำสันสกฤต แปลว่า คำสาบานผูกมัด) และไทยรับมาเป็นพิธีถือน้ำพิพัฒสัตยา


เรียงลำดับครองราชย์ของกษัตริย์เขมร ดูง่าย
ภาพที่ ๒ : ผังลำดับกษัตริย์ เริ่มจากพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑ ตั้งราชวงศ์สุริยวรมัน สิ้นสุดที่พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ ที่นับว่าเป็นมหาราชองค์สุดท้ายของอาณาจักรเขมร หลังจากนั้นอาณาจักรเขมรก็เริ่มเสื่อมลงทีละน้อย และล่มสลายไปหลังจากรัฐไทยเข้าตีได้สำเร็จในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๒๐

พระเจ้าสุริยวรมันที่ ๑ (พ.ศ. ๑๕๔๕ – ๑๕๙๓) 
            พระเจ้าอุทัยทิตยวรมันที่ ๒ (พ.ศ.๑๕๙๓-๑๖๐๙) ทรงบูรณะปราสาทสต็อกก๊กธมขึ้นใหม่ เพื่อเป็นคุรุทักษิณา บูขาครูแด่ สทาศิวะ ซึ่งได้รับยกย่องเทียบเท่าตำแหน่งกษัตริย์ในฐานะ "ชเยนทรวรมัน" (ย้อนอ่านตอน ๒)
            พระเจ้าหรรษวรมันที่ ๓ (พ.ศ.๑๖๐๙-๑๖๒๓) เป็นองค์สุดท้ายของราชวงศ์สุริยวรมัน
            พระเจ้าชัยวรมันที่ ๖ (พ.ศ.๑๖๒๓-๑๖๕๐) เริ่มต้นราชวงศ์มหิธรปุระ
พระเจ้าธรณีนทรวรมันที่ ๑ (พ.ศ.๑๖๕๐-๑๖๕๖)
พระเจ้าสุริยวรมันที่ ๒ (พ.ศ. ๑๖๕๖-๑๖๙๓) เป็นหลานของพระเจ้าชัยวรมันที่ ๖ และ พระเจ้าธรณีทรวรมันที่ ๑ ชิงบัลลังก์จากพระเจ้าธรณินทรวรมัน ทรงสร้างนครวัด สถาปนาไวษณพนิกายเป็นใหญ่ ไม่มีทายาทสืบทอด
หลังสมัยพระเจ้าสุริยวรมันที่ ๒ มีกษัตริย์ปกครองอีก ๒ พระองค์ คือ ยโศวรมันที่ ๒ (ไม่แน่ใจเริ่มพ.ศ.ใด แต่สิ้นสุด ๑๗๐๘) โดยโดนขุนนางกบฏ ขุนนางนั้นขึ้นครองแทนนามว่า ตรีภูวนาทิตยวรมัน (พ.ศ.๑๗๐๘ - ๑๗๒๐) ในระหว่างเวลาของกษัตริย์สองแผ่นดินนี้ เขมรรำส่ำระสาย ทั้งกบฏภายในและศึกจาม ในที่สุด ตรีภูวนาทิตยวรมัน ก็โดนจามฆ่าตาย เวลานั้น เจ้าชายชัยวรมัน ทำศึกอยู่นอกเขตพระนคร กลับมาช่วยไม่ทัน พอพระองค์กลับมาแล้วก็เห็นว่า ยังไม่ถึงเวลาเหมาะจะกู้เมืองจากจาม จึงหลบอยู่ก่อน คาดว่าคงจะพักรออยู่ที่มหิธรปุระ
พระเจ้าชัยวรมันที่ ๗ (พ.ศ.๑๗๒๔-๑๗๖๒) ทรงขับไล่จาม ฟื้นฟูราชอาณาจักร ขยายพระราชอำนาจ นับถือพุทธมหายาน สร้างปราสาทบายน นครธม และอโรคยศาลา ทั่วอาณาจักร

คลิ๊ก >> ตอนเมืองพระนคร





ความคิดเห็น

  1. กษัตริย์ที่กล่าวประวัติมาทั้งหมดนั้น เป็นกษัตริย์สยามหรือกษัตริย์ไทยโบราณ ไม่ใช่กษัตริย์เขมร เพราะประวัติศาสตร์เขมรเริ่มขึ้นเมื่อ 1336 AD กษัตริย์เขมรคนแรกคือ ตระซ็อก ประแอม หรือพระเจ้าแตงหวาน. ชนต่างเผ่าเรียก คนไท ว่า สยาม และชนเผ่าไทย เรียกตนเองว่า คนไท.

    ตอบลบ
    คำตอบ
    1. เห็นด้วยในมุมที่ว่ากษัตริย์ที่ชื่อมีคำว่า "วรมัน" ไม่ใช่กลุ่มชนที่เรียกว่า "เขมร" แต่เป็นกลุ่มชนที่เรียกว่า "ขอม" ชาวขอมดั้งเดิมอาศัยอยู่ในบริเวณ 3 ชุมชนหลัก ได้แก่ หริหราลัย เกาะแกร์ และบันเตียฉมาร์ ปกครองโดยเจ้าเมือง ต่อมามีพระฤาษีเดินทางด้วยเรือสำเภาจากอินเดียมาพำนักที่เทือกเขาพนมกุเลนเพื่อเผยแผ่ศาสนาพราหมณ์ และช่วยเจ้าเมืองชาวขอมสร้างอาณาจักรที่ปกครองด้วยระบบกษัตริย์ เรียกว่า "อาณาจักรอินทปัตถ์นคร" ตามชื่อฤาษี และสถาปนา "ราชวงศ์จันทรคุปต์" ตามเชื่อเจ้าเมืองคนแรก(ชื่อจันทร์)ที่ได้รับการสถาปนา พิธีสถาปนาเกิดขึ้นที่ "มเหนทรบรรพต" มีหริหราลัยเป็นเมืองหลวง ต่อมาจึงย้ายราชธานีลงมายัง "เมืองพระนคร" เมื่อกษัตริย์ในราชวงศ์จันทรคุปต์ แต่งมเหสีที่เป็นชาวเมืองพิมายแห่งอาณาจักรเสียมกุกตามกฎบัญญัติของฤาษีและพราหมณ์ในราชสำนัก จึงกลายเป็น "ราชวงศ์วรมัน" ส่วนกลุ่มชนเขมรดั้งเดิมเป็นกลุ่มคนป่า คนดอย หรือคนถ่อย ปกติอาศัยอยู่ในแถบพนมเปญและชายทะเล มีสีผิวเข้ม (ดำ) และมีลักษณะคล้ายชาวเล เดิมถูกว่าจ้างเข้ามาเป็นชนชั้นแรงงานในอาณาจักรของราชวงศ์วรมันเขมรเริ่มเข้ามามีบทบาทในเมืองพระนครผ่านการเป็นสมัครพรรคพวกของกษัตริย์วรมันยุคปลาย โดยพ่อของชัยวรมันที่ 8 เป็นผู้นำคนเขมรเข้ามาจากพนมเปญ เพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองในการพยายามชิงราชบัลลังก์จากพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ผู้เป็นหลาน จนกระทั่งหลังการสวรรคตของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 ผ่านไปหลายปี จึงเกิดการกบฏนำโดย "นายแตงหวาน" (ตระซ็อกประแอม) ซึ่งเป็นชนชั้นแรงงาน “ชาวเขมร” ที่เข้ายึดอำนาจและสั่งฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ขุนนางและช่างฝีมือ “ขอม” ดั้งเดิม การกบฏของเขมรทำให้ชาวขอม ช่างหลวง และเชื้อพระวงศ์วรมันที่รอดตายต้องอพยพหนีเข้าสู่แผ่นดินเสียมกุก (ไทย) แผ่นดินอินทปัตถ์นครดั้งเดิมจึงตกอยู่ในมือของกลุ่มคนที่ถูกเรียกว่าคนเถื่อน(เขมร) และกลายเป็นประเทศกัมพูชาในปัจจุบัน เมื่ออาณาจักรขอมเดิมตกอยู่ในมือของกลุ่มอำนาจใหม่ (เขมร) ชาวขอมดั้งเดิมที่เป็นผู้สร้างปราสาทได้หนีเข้ามาสมทบกับชาวเสียมกุก(ในดินแดนประเทศไทยปัจจุบัน) และหลอมรวมกันภายใต้การนำของเหล่า "พ่อขุน" จนกลายเป็นกลุ่มชนชาติไทยในที่สุดครับ

      ลบ

แสดงความคิดเห็น

โพสต์ยอดนิยมจากบล็อกนี้

อินเดียที่หนึ่งในดวงใจ

เที่ยวชัยภูมิต้องไม่พลาดที่นี่

ถอดความนัยจากนิยายสู่ประวัติศาสตร์ "สุริยวรรมัน"

สุริยวรรมัน : เรื่องจริงเป็นอย่างไร